نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

• شاهین ریاحی ملایری ¹
• رضا رستمی ²

¹ گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

² گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

چکیده

مقدمه: آسیب‌های همسترینگ یکی از شایع‌ترین مشکلات در ورزش فوتبال محسوب می‌شوند که عمدتاً به دلیل گرم کردن ناکافی و عدم فعال‌سازی بهینه عضلات ایجاد می‌شوند. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که گرم کردن پویا می‌تواند عملکرد بی هوازی و انعطاف‌پذیری عضلات را بهبود دهد، اما اطلاعات کمی درباره استفاده از فناوری‌های پوشیدنی EMG برای شخصی سازی گرم کردن در زمان واقعی وجود دارد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر گرم کردن پویا با هدایت داده‌های بلادرنگ EMG پوشیدنی بر نسبت فعال‌سازی همسترینگ به چهارسر ران (H/Q)، توان بی‌هوازی و زاویه فلکشن زانو در فوتبالیست‌های حرفه‌ای بود
روش پژوهش: مطالعه به صورت طرح درون گروهی متقاطع بر روی ۲۵ فوتبالیست مرد حرفه‌ای انجام شد. هر بازیکن در دو جلسه مجزا، با فاصله ۷۲ ساعت، تحت دو پروتکل گرم کردن قرار گرفت: ۱) گرم کردن استاندارد باشگاه، ۲) گرم کردن پویا شخصی‌سازی شده بر اساس داده‌های بلادرنگ EMG. نسبت H/Q با استفاده از EMG پوشیدنی، توان بی‌هوازی با آزمون وینگیت ۳۰ ثانیه‌ای و انعطاف‌پذیری زانو با تست کشش فعال پا (Active Knee Extension) اندازه‌گیری شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد گرم‌کردن پویا شخصی‌سازی‌شده مبتنی بر EMG در مقایسه با گرم‌کردن استاندارد، موجب افزایش معنادار نسبت  H/Q و توان بی‌هوازی شد (p<0.001) . همچنین زاویه AKE پس از این پروتکل افزایش یافت که بیانگر کاهش نسبی دامنه حرکتی همسترینگ است. در مجموع، گرم‌کردن هدایت‌شده با EMG در بهینه‌سازی فعال‌سازی عضلانی و برخی شاخص‌های عملکردی مؤثرتر از گرم‌کردن استاندارد بود.
نتیجه‌گیری: گرم‌کردن پویا شخصی‌سازی‌شده مبتنی بر EMG نسبت به گرم‌کردن استاندارد در بهبود فعال‌سازی عضلانی و برخی شاخص‌های عملکردی مانند نسبت H/Q و توان بی‌هوازی مؤثرتر بود.

کلیدواژه‌ها

• انعطاف‌پذیری زانو
• توان بی‌هوازی
• گرم کردن پویا
• الکترومایوگرافی
• H/Q Ratio
• فوتبالیست حرفه‌ای